به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین؛ پیشبینی اینکه یاسر آسانی در اسکواد نهچندان پرستاره استقلال به یکی از مهمترین بازیکنان این تیم تبدیل شود، چندان دشوار نبود؛ اما شاید هیچکس تصور نمیکرد همین بازیکن، خیلی زود به یکی از بزرگترین ابهامهای حقوقی فصل استقلال تبدیل شود؛ ابهامی که مدیران باشگاه نهتنها برای حل آن عجلهای ندارند، بلکه ظاهراً ترجیح دادهاند با بیخیالی از کنار آن عبور کنند.
داستان آسانی از همان ابتدا عجیب بود؛ بازیکنی که پس از یک رفتوبرگشت مبهم و فسخی که هنوز درباره جزئیات و اعتبار آن پرسشهای جدی وجود دارد، بار دیگر به استقلال برگشت و گفته میشود مدیران باشگاه برای راضی کردن او به بازگشت، رقم سنگینی را پذیرفتند و حتی بخشی از این مبلغ را نقداً به حساب او واریز کردند. اما بازگشت آسانی پایان ماجرا نبود؛ تازه آغاز یک دردسر بزرگتر بود.
دو باشگاه مس شهر بابک و نساجی نسبت به حضور این بازیکن در ترکیب استقلال اعتراض کردهاند و در ادامه، انتشار نامه ابلاغ فسخ قرارداد آسانی از سوی مدیر برنامههای او، ابهامهای موجود را بیشتر کرده است. با این حال، واکنش مدیران استقلال به این بحران، عجیبتر از خود ماجراست: بازی دادن آسانی ادامه پیدا کرد؛ بدون اینکه ظاهراً تکلیف حقوقی پرونده بهطور قطعی روشن شده باشد.
حالا همزمان با انتشار نامه فسخ آسانی با باشگاه استقلال، حرفهای علی تاجرنیا، رئیس هیئت مدیره استقلال، نگرانیها را چند برابر کرده است. تاجرنیا به صراحت اعلام کرده که پاسخ استعلام فیفا درباره وضعیت آسانی هنوز به باشگاه نرسیده! این اظهارنظر یعنی استقلال در دو هفته ابتدایی لیگ، بازیکنی را در ترکیب اصلی خود به میدان فرستاده که هنوز وضعیت حقوقی حضورش برای باشگاه به طور قطعی روشن نشده. سؤال ساده اما مهم اینجاست: اگر پاسخ فیفا هنوز نیامده، چرا استقلال این ریسک را پذیرفته است؟
بدتر از آن اینکه فتاحی نیز در توضیح این پرونده گفته فیفا در نامه نخست پاسخ قطعی به استعلام استقلال نداده و به همین دلیل نامه دیگری ارسال شده است. او همچنین تأکید کرده که هر تیمی میتواند شکایت کند و اگر مدارک کافی وجود داشته باشد، باشگاه مشکلی نخواهد داشت. اما دقیقاً همین جمله، جای نگرانی دارد. «اگر مدارک کافی وجود داشته باشد» یعنی چه؟
آیا مدیران استقلال هنگام تصمیم برای استفاده از آسانی، از قانونی بودن حضور او مطمئن بودهاند یا صرفاً امیدوار بودهاند مشکلی پیش نیاید؟ فرق این دو رویکرد برای باشگاهی که با پروندههای حقوقی متعدد دستوپنجه نرم میکند، بسیار زیاد است.
استقلال نمیتواند با چنین موضوع حساسی مانند یک اختلاف معمولی قراردادی برخورد کند. وقتی دو باشگاه نسبت به حضور یک بازیکن اعتراض کردهاند، نامه فسخ منتشر شده و از طرف دیگر هنوز پاسخ قطعی فیفا درباره وضعیت او در دست باشگاه نیست، دیگر صحبت از یک «حاشیه» نیست؛ صحبت از یک بحران حقوقی بالقوه است.
مسأله عجیبتر، بیتفاوتی مدیریتی در قبال این بحران است. تاجرنیا در حالی از نرسیدن پاسخ فیفا صحبت میکند که آسانی در هر دو هفته ابتدایی لیگ در ترکیب استقلال قرار گرفته است. یعنی مدیران باشگاه ابتدا تصمیم گرفتهاند از بازیکن استفاده کنند و حالا منتظرند ببینند آیا نهاد بینالمللی فوتبال با تصمیم آنها موافق است یا نه! این مدل مدیریت، اگر واقعاً اتفاق افتاده باشد، چیزی جز قمار با سرنوشت استقلال نیست.
آسانی ممکن است در زمین فوقالعاده باشد، گل بزند، پاس گل بدهد و به یکی از ستارههای استقلال تبدیل شود؛ اما هیچکدام از اینها نمیتواند یک سؤال حقوقی را پاک کند. اگر فردا مشخص شود حضور او در یکی از مسابقات غیرقانونی بوده، آنوقت دیگر عملکرد فنی او هیچ اهمیتی ندارد و استقلال باید پاسخگوی تبعاتی باشد که میتواند بسیار سنگینتر از از دست دادن چند امتیاز باشد.
مدیران استقلال باید به جای عادیسازی ماجرا، خیلی شفاف پاسخ بدهند: مبنای قانونی استفاده از آسانی چه بوده است؟ وقتی پاسخ قطعی فیفا هنوز نرسیده، چه کسی مسئولیت تصمیم به بازی دادن او را پذیرفته است؟ و اگر اعتراضهای مس شهر بابک و نساجی به یک پرونده جدی تبدیل شود، چه کسی باید پاسخگوی تبعات آن باشد؟
این همان جایی است که نقش مدیریت مشخص میشود؛ مدیریت فقط امضای قرارداد و پرداخت پول نیست. مدیریت یعنی پیشبینی بحران، گرفتن استعلام پیش از تصمیم و مهمتر از همه، نپذیرفتن ریسکهای غیرضروری.
استقلال در شرایطی که با هزار و یک مشکل مالی، مدیریتی و فنی دستوپنجه نرم میکند، ظاهراً یک بحران تازه را هم به جان خریده است؛ بحرانی که فعلاً خاموش است اما ممکن است با اولین رأی یا تصمیم حقوقی، ناگهان شعلهور شود.
تاجرنیا و مدیران استقلال باید توضیح بدهند چرا قبل از روشن شدن تکلیف حقوقی آسانی، او را به میدان فرستادند. هوادار استقلال حق دارد بداند این تصمیم بر اساس اطمینان حقوقی گرفته شده یا صرفاً یک ریسک مدیریتی بوده است.
چون اگر فردا پاسخ فیفا برخلاف انتظار استقلال باشد، دیگر نمیتوان همهچیز را به «حاشیه»، «شکایت رقیبان» یا «انتظار برای پاسخ استعلام» تقلیل داد. آن روز باید پرسید چرا وقتی هنوز جواب نیامده بود، آسانی بازی کرد؟
253 258
